بازیافت به شیوه مدرن از سال ۱۳۰۱ در ژاپن برای کاغذ به وجود آمد، دیری نپایید تا دنیای صنعتی غرب هم پی به اهمیت آن برده و صاحبان صنعت و سرمایه، راه هایی تازه برای بازیافت انواع مواد و تزریق به چرخه تولید پیدا کنند.
در دهه هفتاد میلادی سطح آگاهی مردم نسبت به محیط زندگی و آلودگی های اطراف بالا رفت و مدل جدیدی از نگرش به زباله در جهان حاکم گشت.
در حال حاضر در گوشه و کنار دنیا شاهد نوآوری های زیادی برای بازیافت کاغذ، فلزات، شیشه، لوازم الکتریکی، الکترونیکی و… هستیم، در جریان جنگ جهانی دوم مردم با جمع آوری کاغذ و شیشه به اقتصاد کشورهای خود کمک می کردند.
اکنون با رشد جمعیت و نیاز بشر به مواد مصرفی، بیش از گذشته اهمیت بازیافت برای جهانیان آشکار شده است.
صنعت بازیافت در ایران هم با کمی بیش از یک دهه تاخیر با کشورهای توسعه یافته در سال ۱۳۱۳ آغاز شد و اکنون کلانشهری مثل اصفهان به مانند ژاپنی ها از رویای زباله صفر درصد سخن می گویند، در ژاپن نود درصد مواد بازیافتی دوباره به چرخه تولید باز می گردند و آنچه قابل بازیافت نیستند در کارخانه های مخصوص به برق تبدیل می شوند.
شهرداری زاهدان در دهه هشتاد با راه اندازی کارخانه بازیافت، با کمپوست مواد غذایی و بسته بندی پسماند کاغذ و پلاستیک این صنعت و نگرش به مواد غذایی را وارد زاهدان کرد، اما دیری نپایید تا این کارخانه تعطیل شد و تاکنون اقدامی برای احیای مجدد آن صورت نپذیرفته است.
عدم درک صحیح نسبت به صنعت بازیافت موجب شده تا صدها تن زباله به قبرستان دفن زباله برود و زباله گردها با جمع آوری کاغذ، فلزات و پلاستیک زمینه ارسال آن از سوی مافیای زباله به سایر شهرها را مهیا سازند.
راه اندازی کارخانه بازیافت و تشویق سرمایه داران به ایجاد کارخانه برای بازیافت کاغذ، شیشه و پلاستیک به توسعه شهر زاهدان یاری می رساند.
سلطانعلی عابدی
