کشورهای آسیای مرکزی با یک حقیقت اجتناب ناپذیر مواجه هستند: کمبود قریب الوقوع آب تحت الگوی مدیریت فعلی آب. در این بین، آغاز پروژه کانال آبی قوش تپه در افغانستان، چالش بزرگ دیگری را اضافه می‌کند که کشورهای آسیای مرکزی آمادگی لازم را برای مقابله با آن ندارند. نبود با توجه به شرایط موجود، پیش‌بینی می‌شود که ازبکستان تلاش خواهد کرد تا از طریق مشروعیت دادن به قدرت و اختیارات افغانستان در عرصه بین المللی، همکاری‌های خود را با این کشور تقویت کند. ازبکستان احتمالا از طریق توافق درباره یک سیستم تهاتری، سعی می‌کند در ازای تأمین برق افغانستان در فصل زمستان، عبور جریان‌های آبی را در فصل تابستان تسهیل کند. احداث خط آهن ترانس افغانستان، احتمالا ابزار دیگر تاشکند برای مذاکره با دولت افغانستان خواهد بود.

بزرگترين کشتارگاه صنعتی جنوب شرق کشور پس از وقفه ای چند ساله شروع به فعاليت کرد. این کشتارگاه با ظرفیت 500 راس دام سبک و 300 راس دام سنگین در یک شیفت کاری فعالیت خود را آغاز کرده است و بالطبع در صورت لزوم و افزایش ساعات شیفت کاری، چند برابر این ظرفیت را کشتار نماید.

یکی از دلایل عدم توسعه یافتگی و فرار سرمایه از سیستان و بلوچستان، ایجاد دردسر و مانع تراشی برخی نهادها برای سرمایه گذاران است. دلایل این مانع تراشی ها به چند مورد ختم نشده و مدیران ارشد و سطوح میانی به ویژه در شهرستان ها با سختگیری های بی دلیل و غیر منطقی، با سرمایه گذاران کاری می کنند تا عطای سرمایه گذاری در استان را به لقایش ببخشند.

عمران خان، بحران سیاسی را در پاکستان تشدید کرد و ارتش پاکستان را نیز به چالش کشاند. زندانی کردن عمران خان و محرومیت پنج ساله او از فعالیت‌های سیاسی عمران خان را در نزد هوادارانش محبوب‌تر کرده است. مقاومت عمران خان در مقابل ارتش، اعتبار ارتش در بخشی از جامعه پاکستان را زیر سؤال برده است. در چنین فضائی از واقعیت‌های متناقض، دولت موقت "کاکر" روی کار آمد تا انتخاب آتی را برگزار کند. این که شرایط داخلی پاکستان در چه مسیری امکان تحرک بیابد، بدرستی روشن نیست.

آب مازاد بر نیاز حوضه های آبریز افغانستان که به کشورهای همسایه این کشور می ریزد، باعث شده که حاکمان افغانستان از آب به عنوان یک ابزار اقتصادی و سیاسی بهره برند، بنابراین کنترل آب های سطحی این کشور مهم ترین اصل در سیاست گذاری آبی افغانستان به شمار می‌رود.

طبق اعلام وزیر کشور پاکستان، طرح جابه‌جایی اعضای تحریک طالبان پاکستان در مناطق دورتر از مرز پاکستان توسط حکومت طالبان افغانستان نهایی شده است که با هزینه دولت پاکستان و مدیریت حکومت طالبان افغانستان اجرایی می‌شود. شواهد و گزارش‌های متعدد بیانگر آن است که مطابق این طرح، اعضای تحریک طالبان پاکستان در مناطق شمال، جنوب غرب و احتمالا مرکز افغانستان مستقر خواهند شد. برخی گزارش‌ها هم می‌رساند که اجرای این طرح با انتقال یک گروه 300 نفری اعضای تحریک طالبان پاکستان در ولایت تخار به صورت عملی آغاز شده است. در این نوشتار، تلاش می‌شود اهداف حکومت طالبان افغانستان از اجرای این طرح بررسی شود و پیامدهای این طرح برای طالبان، مردم افغانستان و کشورهای همسایه افغانستان مورد بررسی قرار گیرد.

در این شرایط که در کارویژه یک نهاد اساسی – یا اساسی ترین نهاد - در پاکستان یعنی ارتش تغییراتی ایجاد شده است و باور عمومی نسبت به رسالت نظامیان تغییر کرده است، مهمترین کار برای حل بحران سیاسی در پاکستان درک این نکته است که در جهت ایجاد یک هویت تعریف شده و شفاف برای فضای سیاسی پاکستان و خروج این فضا، از بحران هویتی که در سطور بالا ذکر شد، یک تغییر اساسی لازم است.

یک دیپلمات سابق ایران در افغانستان، معتقد است که اتفاقاتی که در سال‌های اخیر در افغانستان و همینطور سیل مهاجران آن کشور به‌ویژه جمعیت به قول او «پشتونیست» افتاده است، «بخشی از قطعاتِ طرح، نقشه و برنامه‌ی مشترک اندیشه ورزان «طالبان» افغانستانی و پاکستانی است بدون سر و صدا از روی «کاغذ» به اجرای «میدانی» رسیده است.

مردم در حال حاضر شرایط سختی دارند و آنهایی که مانده‌اند، امکان مهاجرت ندارند. باید کمک‌شان کنیم نان و آب و معیشت‌شان تامین شود تا بمانند. ترکیب جمعیتی استان مرکب از شیعه، سنی، بلوچ، سیستانی و حتی مهاجران داخلی و خارجی در کنار تأخیر در توسعه‌یافتگی نوع خاصی از حکمرانی و مدارا با مردم را طلب می‌کنند و مشکلات‌شان  را باید پدرانه و با گفت‌وگو حل کرد.

کشورهای ایران، ازبکستان، پاکستان و ترکمنستان تحت‌تأثیر برنامه‌های آبی طالبان هستند، اما به‌نظر می‌رسد به‌جز ایران، مابقی می‌خواهند یا با سیاست، یا فن و تکنولوژی آسیب‌ها را به حداقل برسانند.