سی‌و‌پنجمین دوره جشنواره تئاتر سیستان و بلوچستان با پرده‌ای از ابهام و اعتراض به پایان رسید. جشنواره‌ای که قرار بود برآیند یک‌سال تلاش هنرمندان عرصه نمایش استان باشد، این بار با خلأ عجیبی در رأس جدول برگزیدگانش به اختتام رسید، خلأیی که شاید نماد بارزی از بحران عمیق‌تر مدیریتی باشد که در سال‌های اخیر دامنگیر این حوزه هنری شده است.

در بستر سکوت و در پس پرده‌ای از بی‌اعتنایی رسانه‌ای، جشنواره استانی تئاتر به پایان رسیده است. رویدادی که روزگاری نبض هنر و فرهنگ استان را می‌زد، اکنون در خاموشی و گمنامی سپری شده است.  این جشنواره که در گذشته پیوندی استوار میان هنرمندان عرصه‌های گوناگون بود، در دوره‌ای زنده، سینماگران مخاطب نمایش‌ها و تئاتری‌ها مأنوس با زبان سینما می‌شدند و از این همگرایی، جریانی خلاق در فضای هنری استان روان می‌گشت.

شورای فرهنگ عمومی سیستان و بلوچستان با این وعده تشکیل شد که ساختاری نوین برای مدیریت فرهنگی استان باشد؛ ساختاری که بتواند معضلات فرهنگی را به شکل کارشناسانه شناسایی کند، برای آن‌ها راه‌حل یابد و شیوه‌های فرهنگ‌سازی مناسب را به کار گیرد. اما آنچه در عمل شاهد آن هستیم، تکرار همان الگوهای ناکارآمد گذشته است. برنامه‌هایی که بدون مشارکت عمومی طراحی می‌شوند، بدون شفافیت اجرا می‌گردند و بدون پاسخگویی به فراموشی سپرده می‌شوند.

گاهی باید نوشت برای تاریخ، نه از سر توهم تغییر فوری، بلکه برای درس عبرت نسل‌های آینده که باید بدانند در چه گذرگاهی از زمان ایستاده بودیم و چگونه میان دو دوران، معلق مانده بودیم. این نوشتن نوعی شهادت است بر تناقضی که زیسته‌ایم. شهادتی بر عصری که بشریت از مدرنیته عبور کرده، از پسامدرنیسم سخن می‌گفت، دوران صنعت و اطلاعات را پشت سر گذاشته و به عصر هوش مصنوعی رسیده بود، ما در خطه‌ای تاریخی به نام سیستان هنوز در چنبره ساختارهای پیشامدرن گرفتار بودیم.

علی رغم‌ اینکه فرهاد شهرکی، نماینده سیستان، پیش از انتصاب سرپرست اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان زابل، مراتب اعتراض خود و اهالی فرهنگ و هنر سیستان را نسبت به این تغییر مدیریتی به استاندار سیستان و بلوچستان اعلام‌ کرد و‌ از وی درخواست کرد که از هرگونه اقدامی در خصوص انتصاب جلوگیری به عمل آید، اما بلافاصله این انتصاب انجام‌ شد و نگرانی‌ها را نسبت به آینده استان افزایش داد.

در بخشی از بیانیه جمعی از اهالی فرهنگ و هنر شهرستان زابل خطاب به مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی سیستان و بلوچستان آمده است: با عنایت به انتصاب فردی بدون کارنامه فرهنگی و هنری قابل تامل و با سابقه شکایت از یک فعال رسانه‌ای با سابقه همکاری با رسانه‌های رسمی، به عنوان سرپرست اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان زابل، از جنابعالی انتظار می‌رود اگر برای اهالی فرهنگ و هنر سیستان ذره‌ای ارزش قائل هستید، پیرامون این انتصاب و ملاک‌‌ و معیارهای این جابه‌جایی، برای اهالی فرهنگ و هنر سیستان توضیحاتی ارائه نمایید.

یک انتصاب ساده در اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان زابل‌به بحرانی فراتر از یک تصمیم اداری تبدیل شده است. ماجرایی که با اعتراض گسترده فعالان فرهنگی آغاز شد، اکنون به آزمونی برای شایسته‌سالاری در برابر طایفه‌گرایی تبدیل شده و پرسش‌های جدی درباره مدیریت فرهنگی در استان سیستان و بلوچستان را برجسته کرده است.

موج جدید انتصابات مدیریتی در سیستان و بلوچستان با واکنش‌های متفاوتی همراه شده است. بسیاری امیدوار بودند استاندار این بار از انتصابات ضعیف پرهیز کند و به جای معرفی افراد دم‌دستی، شایستگی و عملکرد گذشته را ملاک قرار دهد، اما انتصاب برخی افراد که پیشینه مدیریتی قابل توجهی ندارند، نگرانی‌ها را دوچندان کرده است.

سیستان و بلوچستان، این خاک پهناور که در دل خود هزاران داستان ناگفته، چهره‌های فراموش‌شده و منظره‌های بکر را نهفته دارد، امروز در انتظار دوربینی است که با زبان سینما، حقیقت وجودش را روایت کند. اما این سرزمین که می‌توانست کانون تولید آثار سینمایی درخشان باشد، در تنگنای مدیریتی گرفتار آمده که نه تنها راه را بر فیلمسازان بسته، بلکه ماهیت فیلم کوتاه را نیز در هاله‌ای از ابهام فرو برده است.

در آستانه هفته دولت، زمانی که نهادهای اجرایی عملکرد خود را به محک آزمون می‌گذارند، نگاه‌ها بیش از پیش به سوی دستگاه‌هایی معطوف می‌شود که مأموریت رسالت‌گرای خود را با مسئولیت اجتماعی پیوند داده‌اند. اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی سیستان و بلوچستان، به منزله نهادی که بر دوش خود بار سنگین هدایت جریان‌های فکری و هنری این خطه از میهن اسلامی حمل می‌کند، در این میان جایگاهی ویژه و انتظاری مضاعف دارد.