در گوشه‌وکنار فضای مجازی، زمزمه‌هایی درباره رفتن منصور بیجار شنیده می‌شود، در حالی‌که بسیاری از وعده‌ های دولت چهاردهم و استانداری، بر زمین مانده‌اند. ماجرا از آن‌جا آغاز شد که رئیس‌جمهور پزشکیان، در همان آغاز روی کارآمدن وعده عزل مدیران غیرتخصصی را سر داد، مدیرانی که از دستگاه‌های دیگر آمده و جای خود را در ساختار اداری باز کرده بودند. منصور بیجار نیز هنگام تصدی استانداری، بر این وعده‌ها افزود و برای مدیران ناکارآمد ضرب‌الاجل تعیین کرد. او به آن‌ها فرصتی محدود داد تا برنامه‌های خود را به استانداری ارائه کنند و چند ماهی برای اجرا مهلت داده شد.

این‌کارآفرین زاهدانی گفت: میان حرف مدیران استانی در خصوص جذب سرمایه گذار و استفاده از سرمایه های بخش خصوصی در توسعه استان و نحوه رفتار آن‌ها با سرمایه‌گذاران فاصله بسیار است. من به عنوان یک بانوی علاقمند به کارآفرینی و توسعه اگر سرمایه خود را دلار و طلا بخرم سود بیشتری می‌کنم، اما ترجیح دادم سرمایه خود را در راستای توسعه استان و ترویج فرهنگ گردشگری هزینه کنم، اما انگار سیستم مدیریتی استانی بر اثر بی اطلاعی و اهداف نامشخص، سرمایه ها را به سمت شغل های کاذب سوق می دهد تا بازار ارز و طلای کشور به هم ریخته شود.

بزرگترین معضل سیستان و بلوچستان در چند دهه اخیر مدیران ناکارآمد و وسط بازی هستند که به جای فراگیری علم مدیریت و بالا بردن سطح دانش و توانایی های خویش، در تغییر نگرش سیاسی و پوشیدن لباس جریان رقیب خبره شده اند. برای درک واضح این آسیب سیاسی، کافی ست یک نگاه به ایام انتخابات ادوار مختلف بیندازیم.

در دو روز گذشته درصدد نوشتن یادداشت در باره سفر رییس جمهور و هیات همراه به استان بودم، اما سراغ هر سوژه ای می رفتم انگار حق مطلب ادا نمی شد تا سخنرانی رییس‌جمهور در چابهار در باره طلا کردن سنگ سیاه را شنیدم. آری سیستان هم نیاز به چنین مدیرانی دارد که از سنگ سیاه، طلا بسازند. مدیرانی آگاه و توانمند که برنامه ای فراتر از سرچ در گوگل داشته باشند.

سال هاست مردم سیستان و بلوچستان در رنجند و قربانی مدیران غیر بومی شده اند. مدیران بی رزومه ای که برای مشق مدیریت به استان می آمدند، چند صباحی کرسی نشین بودند و بعدها وزیر و معاون وزیر شدند، هنوز سایه شان بر استان چیره است و علاوه بر مداخله در انتصابات، سابقه معرفی گزینه برای کرسی نشینی در شورای اسلامی شهر زاهدان نیز دارند.

اواخر دولت تدبیر و امید بسیاری از وزارتخانه ها اختیارات ادارات زیر مجموعه خود در استان ها را محدود کرده و خود تصمیم گیر پروژه های استانی شدند. این روند نامیمون در دولت سیزدهم تداوم داشته و اکنون به دولت چهاردهم رسیده است. حوزه آب و کشاورزی که بخش اعظم اقتصاد استان بر آن استوار بوده نمونه بارز محدودیت اختیارات است.

یکی از مشکلات دهه های اخیر در دولت های مختلف، استفاده از مدیران غیر متخصص داخلی و خارج سازمانی ست. این دو گروه به دلیل ناتوانی در تصمیم گیری و هدایت نیروها باعث نارضایتی در میان کارکنان شده و با تصمیمات اشتباه هزینه هایی گزاف به مجموعه تحمیل می کنند. از آنجا که مدیران خارج سازمانی بعد از مدتی به ارگان متبوع خود باز می گردند مدیران بالا دست و دستگاه های ناظر در عمل امکان برخورد و تحقیق و تفحص در باره زیان های وارده را از دست می دهند.

منصور بیجار استاندار سیستان و بلوچستان در اولین شورای اداری خبر از تشکیل ستاد ویژه توسعه استان داد و از مدیران خواست تا برنامه های خود را به این ستاد ارائه دهند. این میزان دغدغه و عجله برای توسعه و حل مشکلات استان قابل تقدیر است و امید می رود با اختیارات ویژه ای که رییس جمهور به استاندار ویژه سیستان و بلوچستان داده، زمینه توسعه پایدار استان رقم خورد.

گاهی در نقد مدیران از طرف برخی افراد با یک جمله تکراری روبه رو می شویم. این مدیر تحت حمایت فلان ارگان یا جریان یا فرد قدرتمند است. تا کی باید نظام یا دولت تقاص اشتباه مدیران ناکارآمد استانی را پس بدهند و به دلیل منافع جمعی قلیل، نارضایتی عامه مردم رقم خورد؟

با انتصاب مدیران بومی ضعیف و ناکارآمد این تصور برای ما به وجود آمده که این استان نیاز به مدیران غیر بومی برای رسیدن به توسعه دارد. سیستانی ها و بلوچ های شایسته ای در استان وجود دارند که به دلایل مختلف اجازه رشد در سیستم های اداری را نیافته اند. چرا برخی از سیستان و بلوچستانی ها باید از مدیریت بومی ناامید شوند در حالیکه که نباید چنین ناامیدی بر مردم حاکم شود.