مهمترین تصمیم تاریخی سیستان و بلوچستان که همان تقسیم به چهار استان است این روزها بلاتکلیف است، در خصوص ابعاد مختلف تقسیم به اندازه کافی گفتگو شده و موافقین و مخالفین دلایل خود را ابراز داشته اند.

پیشکسوتان همان حلقه های گمشده ای هستند که در صورت نبود آنها، میان حلقه ها فاصله می افتد و هنرجو، محروم از آموختن فوت کوزه گری می شود که دانسته را به هنر تبدیل می کند. 

به جرات می توان گفت در دهه های گذشته این تنها مقوله هنر بوده که از همه رقابت ها، اختلاف های قومی و مذهبی و جناحی به دور بوده است. همه اقوام ساکن زاهدان و حتی آنهایی که مهاجرین و ساکنان موقت زاهدان محسوب می شدند بدون در نظر گرفتن تفاوت ها فعالیت هنری می کردند و از سوی جامعه هنری زاهدان حمایت می شدند. کم نبودند ساکنان موقت زاهدان که با بودجه های هنری استان به اسم و رسمی در کشور رسیدند و این از افتخارات ماست.

بوکسور نام آشنای استان با گذاشتن یک استوری از فوتسال در سالن بوکس /حجاب/، باعث رنجش خاطر کسانی شد که واگذاری این سالن را به هیات بوکس، به ضرر بسیاری از رشته های ورزشی می دانستند. این سالن تا قبل از واگذاری به بوکس امکان فعالیت چندین رشته ورزشی را مهیا کرده بود.

در دوران پرآبی هیرمند که مدیریت آبی و کشاورزی کار سهلی ست. مدیریت واقعی باید در زمان بحران خود را نشان دهد. آنچه که ما شاهد آن هستیم یک انفعال مدیریتی بیش نیست. حتی تلاش حداقلی و تدبیری ساده برای برون رفت از این بحران آبی صورت نگرفته است.

اکران مستندی که در آمریکا برای پرویز پرستویی جنجال آفرین شد و بازتاب های گسترده ای در فضای مجازی و در میان اهالی سینما و مردم داشت جای تامل بسیار دارد. همه ما در یک لحظه فراموش کردیم این بازیگر که به دلیل توهین به عقایدش عصبانی شد و واکنشی نامناسب انجام داد، همان بازیگر فیلم مارمولک و لیلی با من است که همه از نقش آفرینی قدرتمندش لذت بردیم. او همان حاج کاظم است که در آن بلبشوی رسانه ای همه ما را به وجد آورد. همان پرویز پرستویی که برای آزادی زندانیان و رضایت گرفتن برای اعدامیان نزد شاکی ها گردن کج می کرد. در هنگام سیل و زلزله کارهای عام المنفعه می کرد. پرویز پرستویی بلاشک یکی از چهره های ماندگار سینمای ایران است که تاریخ سینما او را فراموش نخواهد کرد.

فیلم داستانی بلند «سیوستان» به نویسندگی و کارگردانی مهرداد درگی و تهیه‌کنندگی محسن رجائی پس از گذراندن بیش از ۳ ماه پیش تولید، در روستاهای سیستان ۲۲ اردیبهشت امسال کلید خواهد خورد.

اخیرا در فضای مجازی عکس هایی از محوطه سبز، درختان متنوع و مثمر ثمر، گل ها و بهار محوطه دانشگاه سیستان و بلوچستان منتشر شد که منجر به واکنش مردم به عملکرد شهرداری زاهدان در شبکه های اجتماعی شد.

قریب به صد سال تاریخ شهری و شهروندی زمان زیادی برای شکل گرفتن یک هویت مستقل است ولی متاسفانه این اتفاق در زاهدان نیفتاده و هنوز شهروندان زاهدانی خود را ساکن زاهدان می دانند نه زاهدانی. دلایل زیادی وجود دارد که زاهدان تبدیل به یک شهر بی هویت و صرفا سکونتگاه افرادی از شهرهای مختلف کشور شده است. وجود دو قوم بزرگ سیستانی و بلوچ که هر کدام داعیه دار مالکیت اصلی زاهدان هستند از بزرگترین موانع بر سر شکل گیری یک هویت مستقل بوده است.

تحمیل یک نگرش فرهنگی منتسب به یک جریان خاص سیاسی به کل جامعه فرهنگی، صدمات جبران ناپذیری به فرهنگ و هنر و از همه مهمتر به مردم وارد می کند.