ضرورت ایجاد دفتر رودخانه های مرزی در سیستان و بلوچستان
در سال های اخیر ضعف ساختاری و مدیریتی وزارت نیرو و نهادهای محلی آبی در سیستان و بلوچستان، موجب شده است تا این دستگاهها از شناخت درست و بهروز نسبت به تحولات فرهنگی، اجتماعی و فنی آن سوی مرز، یعنی در افغانستان بازمانند. این عقبماندگی دانشی و ارتباطی سبب شده کارشناسان و مدیران ایرانی نتوانند چشماندازی روشن و راهبردی برای آیندهی آب در منطقه ترسیم کنند.
برای رسیدن به سیاستی واحد، دفتر رودخانه های مرزی سیستان راه اندازی شود
اگر چه همواره مدیریت نادرست منابع آب در وزارت نیرو وجود داشته، اما وجود مهندسین آگاه و نخبه مانع تصمیمات اشتباه و هزینه بردار میشده است. با آمدن احمدی نژاد و حاکم شدن قلدر مآبی بر سیستم اداری و حذف مهندسین نخبه و غالباً بازنشسنه شدن نسل مهندسین تحصیلکرده و آگاه به امور آبی، روند اضمحلال اداری در بدنه وزارت نیرو آغاز و تصمیمات اشتباه و غیر کارشناسی شده در جای جای ایران، خود را به نمایش گذاشت.
بهره برداری از بزرگترین آبشیرینکن فراساحلی سیستان مغایر با منافع ملی و منطقه ای
پیش از احداث بند کمال خان، علی رغم اینکه دفتر رودخانههای مرزی از پیشرفت فیزیکی این بند آگاه بود، حجم قابل توجهی از ذخایر چاه نیمه در قالب بهرهبرداری از طرح موسوم به ۴۶هزار هکتاری در مزارع سیستان رها شد که پس از بهرهبرداری از بند مذکور، در سایه بی تدبیری متولیان امر در دولت سیزدهم، بحران آب تشدید شد و ذخایر چاه نیمه در شرایط بحرانی و ذخایر حداقلی قرار گرفت.

































