فرمانده ارتش پاکستان، اتباع خارجی غیرمجاز را تهدید جدی علیه امنیت و معیشت این کشور دانست و تاکید کرد: روند بازگرداندن این افراد به کشورهایشان به صورت آبرومندانه ادامه خواهد یافت و متوقف نمی‌شود.

رسانه‌های پاکستان گزارش داده‌اند که دولت این کشور بیش از ۴۰۲ هزار مهاجر افغان را در حدود یک ماه گذشته از این کشور اخراج کرده است.

بحران حضور گسترده افاغنه غیر مجاز در ایران و به خصوص در سیستان و بلوچستان به دلیل همسایگی با کشور افغانستان بر روی کسب و کار شهروندان تاثیر به سزایی دارد.

فرمانده هنگ مرزی زابل گفت: تعداد ۲ هزار و ۳۴۳ نفر از اتباع غیرمجاز افغانستانی از طریق گذر مرزی میلک به کشورشان بازگردانده شدند.

فرمانده هنگ مرزی زابل گفت: تعداد ۳ هزار ۹۹۰ نفر تبعه اتباع غیر مجاز، از طریق گذر مرزی میلک به کشور افغانستان انتقال داده شدند.

وزیر کشور گفت: هیچ شناسنامه‌ای برای افغانستانی‌های مهاجر صادر نمی‌شود و تنها صدور شناسه ( کد شناسایی) برای مهاجران مجاز در دستور کار است.

فرمانده هنگ مرزی زابل گفت: تعداد ۴ هزار و ۵۹ تبعه غیرمجاز افغانستانی از طریق گذر مرزی «میلک» در شمال استان سیستان و بلوچستان به کشور افغانستان انتقال داده شدند.

فرمانده انتظامی استان البرز در ارتباط با پرونده قتل داریوش مهرجویی و همسرش، گفت: اتباع خارجی نقش داشته در این قتل اقامت مجاز در ایران را نداشتند.

يکي از مشکلات جدي کشور، پيچيده کردن مسائل ساده و سياسي-امنيتي کردن امور فرهنگي، اقتصادي و اجتماعي است. مصاديق متعددي براي اثبات اين ادعا قابل طرح مي‌باشند که در اين مختصر مجال شرح آن‌ها نيست همين‌ قدر اشاره شود کافي است که هر جا، رويکرد و واقعه‌اي که با تکيه بر تخصص و دلايل مستند قابل تحليل و حل و فصل مي‌باشد اگر به هر دليلي به مصلحت فرد يا گروهي که از قدرت و سيطره فراواني بر خوردار هستند نباشد، آن مشکل بلافاصله سياسي يا امنيتي تلقي مي‌شود و آنقدر راه حل‌ها پيچيده مي‌گردد که آن مشکل تبديل به بحران شده و در هياهوي ناشي از آن، حقيقت گم مي‌شود. همان مثل معروف که براي حل يک مسئله راحت‌ترين کار، پاک کردن صورت مسئله است و متأسفانه در شيوه حکمراني ديگر تبديل به يک اصل ثابت شده و اگر بهبود و گشايشي در بديهي‌ترين نيازهاي جامعه مثل برخورداري از حق داشتن يک سفره ساده معيشتي که کف نياز مردم است به وجود نمي‌آيد به‌دليل همين رويکرد مي‌باشد. نيازهاي ديگر که پيش‌کش!

طي دو سال و اندي که از بازنشستگي من مي‌گذرد توفيق اجباري حاصل شد که با کارگران افغاني در تهران و جنوب ايران امکان تماس و مراوده کاري پيدا کنم. اين رويداد، توجه من را به عمق حضور بي‌رويه و فعلا خاموش اين جماعت جلب کرد. امروزه کارگران افغاني از يک اتحاديه تعاوني نانوشته برخوردارند که انحصار تعيين نرخ کارگر و ساعت کار را در دست خود دارند. سخت‌کوشي اين کارگران و اطاعت پذيري ظاهري آنان از کارفرما و از سوي ‌ديگر تنبلي و تن‌پروري و دردسرزايي کارگران ايراني باعث شده که همه مردم، کارگر افغاني را بر کارگر ايراني ترجيح‌ دهند. ‌البته بگذريم‌که افغاني‌ها اولا براي ايجاد حاشيه امنيتي براي خود به صورت خانوادگي کار مي‌کنند و در وهله اول به کارگري مي‌پردازند سپس به پيمانکاري و دلالي و بعضا تجارت و... راه پيدا مي‌کنند.