در گوشه‌وکنار فضای مجازی، زمزمه‌هایی درباره رفتن منصور بیجار شنیده می‌شود، در حالی‌که بسیاری از وعده‌ های دولت چهاردهم و استانداری، بر زمین مانده‌اند. ماجرا از آن‌جا آغاز شد که رئیس‌جمهور پزشکیان، در همان آغاز روی کارآمدن وعده عزل مدیران غیرتخصصی را سر داد، مدیرانی که از دستگاه‌های دیگر آمده و جای خود را در ساختار اداری باز کرده بودند. منصور بیجار نیز هنگام تصدی استانداری، بر این وعده‌ها افزود و برای مدیران ناکارآمد ضرب‌الاجل تعیین کرد. او به آن‌ها فرصتی محدود داد تا برنامه‌های خود را به استانداری ارائه کنند و چند ماهی برای اجرا مهلت داده شد.

استاندار سیستان و بلوچستان در یکی از سخنرانی‌ خود با لحنی قاطع، خود را فارغ از تعلقات گروهی خواند و بر وحدت ملی تأکید کرد. منصور بیجار با صراحت اعلام داشت که به سخن همه جریان‌ها، گروه‌ها و صاحب‌نظران گوش می‌دهد و در نهایت به استقلال رأی، تصمیم می‌گیرد. این سخنان در ظاهر، نویدبخش رویکردی فراگیر و مشارکتی در مدیریت استان است، اما واقعیت میدانی روایتی متفاوت از این ادعاها ترسیم می‌کند. پرسش اساسی این است که آیا این استقلال رأی صرفاً در قالب شعار باقی مانده، یا در عمل نیز تجلی یافته است؟

علی رغم‌ اینکه فرهاد شهرکی، نماینده سیستان، پیش از انتصاب سرپرست اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان زابل، مراتب اعتراض خود و اهالی فرهنگ و هنر سیستان را نسبت به این تغییر مدیریتی به استاندار سیستان و بلوچستان اعلام‌ کرد و‌ از وی درخواست کرد که از هرگونه اقدامی در خصوص انتصاب جلوگیری به عمل آید، اما بلافاصله این انتصاب انجام‌ شد و نگرانی‌ها را نسبت به آینده استان افزایش داد.

یک کارشناس اقتصادی با اشاره به اینکه استاندار سیستان و بلوچستان تدبیری برای معیشت مرزنشینان از ظرفیت مرز سیستان اتخاذ نکرده است، گفت: راهکارهای عملی و کوتاه مدت برای به فعلیت رساندن ظرفیت مرز برای معیشت مرزنشینان وجود دارد.

اینجانب غلام‌نبی عابدی، سرمایه‌گذار بخش خصوصی در حوزه انرژی‌های تجدیدپذیر، با این نامه ناچارم وضعیت نابسامان ۷ سال تلاش بی‌نتیجه برای احقاق حق قانونی خود را به استحضار جناب‌عالی برسانم.

نماینده ولی فقیه در سیستان و بلوچستان پس از انتخاب نعیم پناه به عنوان سرپرست شهرداری زاهدان در جلسه با اعضای شورای شهر، ضمن طرح این پرسش که چرا شورای شهر به جای ارتقای مدیریتی، سطح مدیریتی را تنزل داده است؟ عنوان کرد که "در شرایط بحرانی باید مدیری قوی‌تر از قبلی انتخاب شود و اگر شهردار نتوانسته پاسخگو باشد، معرفی معاون او به‌عنوان جایگزین، به‌نوعی کاهش سطح مدیریتی است. " این ایراد در انتصاب استاندار، مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان و ... وارد است.

سیستان و بلوچستان با بحران چندلایه خشکسالی، ضعف دیپلماسی آب، چالش‌های متعدد و در هم تنیده برای رسیدن به توسعه، بیکاری ساختاری و محرومیت اقتصادی دست‌وپنجه نرم می‌کند. در چنین شرایطی که طیف گسترده‌ای از جوانان به‌واسطه ضعف دیپلماسی آب و فروپاشی کشاورزی سنتی، روزگار خود را از دست داده‌اند، بنابراین بهره‌مندی از ظرفیت‌های مرزی می‌تواند راهکاری واقع‌بینانه برای تأمین معاش باشد، اما آن‌چه در عمل شاهد آن هستیم، نه سیاست‌گذاری منسجم و عادلانه، بلکه اجرای دوگانه و متناقض یک طرح واحد در دو منطقه یک استان است که پرسش‌های جدی درباره عدالت مدیریتی و شفافیت اداری را برمی‌انگیزد.

در حالی که به دلیل سرمایه‌گذاری، فعالیت‌ها و تحریک‌های گروه‌های تروریستی و تجزیه‌طلب در سیستان و بلوچستان از طریق ایجاد شائبه و نگرانی، سطح خشونت، ترور و فرار سرمایه افزایش یافته و راه مقابله با این موارد، شفاف‌سازی رسانه‌ای و فعالیت فرهنگی هدفمند است، اما استانداری سیستان و بلوچستان فعالیت رسانه‌ای را محدود کرده و در سال جاری صرفاً یک جلسه شورای اطلاع‌رسانی برگزار کرده است.

مدتی از انتصاب استاندار بومی و اهل سنت در سیستان و بلوچستان می‌گذرد؛ انتصابی که در ابتدا به‌عنوان نقطه عطف در تاریخ مدیریت استان معرفی شد، اما اکنون با گذر زمان، روشن شده که نه بومی بودن استاندار و نه شعارهای هم‌گرایی قومی و مذهبی نتوانسته گرهی از وضعیت بحرانی مردم سیستان باز کنند. آن‌چه امروز دیده می‌شود، تکرار همان الگوی همیشگی بی‌تفاوتی و عملکرد نادرست است؛ تنها چهره‌ها و اسامی عوض شده‌اند.

سیستان و بلوچستان در دور باطلی از ناامنی و توسعه‌نیافتگی گرفتار آمده است که نه انتصابات بومی و نه وعده‌های دولتی نتوانسته‌اند آن را بشکنند. ربوده شدن منصور کهرازهی، مدیر سابق شهرداری منطقه ۲ زاهدان، پیام تلخی را به جامعه این استان مخابره کرد؛ دیگر هیچ‌کس صرف‌نظر از جایگاه قومی و اجتماعی‌اش، در امان نیست.