جمعه, ۱۰ بهمن , ۱۴۰۴
کانال قوش تپه؛ تهدیدی برای صلح بین طالبان و آسیای مرکزی 29 مرداد 1402
تاثیر فاکتور آب بر روابط طالبان و آسیای مرکزی

کانال قوش تپه؛ تهدیدی برای صلح بین طالبان و آسیای مرکزی

اواخر فروردین 1401، کار بر روی کانال آبی قوش تپه در شمال افغانستان آغاز شد. این کانال با طول 285 کیلومتر از ولایات بلخ، جوزجان و فاریاب می‌گذرد و قرار است مزارع کشاورزی شمال افغانستان را آبیاری کرده و به رفع مشکلات در زمینه کمبود مواد غذایی در افغانستان کمک کند. آب این کانال از «آمو دریا» (یکی از دو رودخانه بزرگ آسیای مرکزی که حدودا 1500 کیلومتر از مرز بین آسیای مرکزی و افغانستان را تشکیل می‌دهد) تأمین می‌شود. کانال آبی قوش تپه در طول مرز ازبکستان به آمو دریا متصل می‌شود و بدین ترتیب، بخش تاجیکستانی این رودخانه که در بالا دست قرار می‌گیرد، تحت تأثیر این پروژه قرار نخواهد گرفت اما ازبکستان و ترکمنستان به دلیل این که 15 درصد از آب آمو دریا به کانال قوش تپه وارد خواهد، به شدت از این وضعیت متاثر خواهند شد. این امر می‌تواند، روابط این دو کشور آسیای مرکزی را با حکومت طالبان به شدت تحت تاثیر قرار دهد.

ضرورت تشکیل شورای همکاری پدافند جنگ آب در تقابل با مناقشات آبی افغانستان 24 مرداد 1402

ضرورت تشکیل شورای همکاری پدافند جنگ آب در تقابل با مناقشات آبی افغانستان

آب مازاد بر نیاز حوضه های آبریز افغانستان که به کشورهای همسایه این کشور می ریزد، باعث شده که حاکمان افغانستان از آب به عنوان یک ابزار اقتصادی و سیاسی بهره برند، بنابراین کنترل آب های سطحی این کشور مهم ترین اصل در سیاست گذاری آبی افغانستان به شمار می‌رود.

ابراز نگرانی سه کشور آسیای مرکزی درباره احداث کانال «قوش‌تپه» در افغانستان 20 مرداد 1402

ابراز نگرانی سه کشور آسیای مرکزی درباره احداث کانال «قوش‌تپه» در افغانستان

رؤسای جمهور کشورهای تاجیکستان، ترکمنستان و ازبکستان در نشستی اضطراری درباره پیامدهای احداث کانال «قوش‌تپه» در افغانستان گفتگو کردند.

ارزیابی گروه‌های مسلح ضد طالبان 23 تیر 1401

ارزیابی گروه‌های مسلح ضد طالبان

به رغم گذشت 10 ماه از زمان بازگشت طالبان به قدرت، بسیاری از افغان‌ها، هنوز مشروعیت این گروه را نپذیرفته‌اند. نسخه دوم طالبان در زمینه اعمال سیاست‌ها، اقدامات و ایدئولوژی فرامحافظه‌کارانه، تفاوت چندانی با نسخه اول ندارد. طالبان در حال اجرای سیاست‌هایی است تا قدرت خود را بیش از پیش تحکیم کند، حتی اگر این سیاست‌ها سبب تضعیف حکومتداری خوب و حاکمیت قانون شود. عناصر تندروی این گروه، به جای آغاز مذاکرات معنادار و تأمین امنیت، دولت را به سمت تنظیم زندگی شهروندان، بخصوص زنان و دختران، سوق داده‌اند. سیاست‌های سرکوبگرانه و تک قومیتی طالبان سبب تشدید شکاف‌های قومی و فرقه‌ای شده است. این وضعیت، پایان جنگ در افغانستان را دور از دسترس کرده و به این درگیری شکل جدیدی داده است. در شرایطی که طالبان در مسیر تبدیل شدن از یک نیروی چریکی به یک دولت مشروع قرار دارد، گروه‌های مقاومت با افزایش حملات خود بر ضد طالبان، در حال ابراز وجود هستند.