بحران آب سیستان دیگر صرفاً یک معضل محلی نیست؛ این بحران به جنگ خاموش آبی تبدیل شده است که در آن طالبان با نقض معاهده ۱۳۵۱، حق آبه ایران از رودخانه هیرمند را قطع کرده و در عین حال با روایت‌سازی هوشمندانه، توانسته است خود را در جایگاه محق نشان دهد. اما آنچه در این معادله پیچیده بیش از همه به چشم می‌آید، ناکامی فاحش دستگاه‌های مسئول ایران در تولید روایت رقیب و انتقال واقعیت‌های تلخ سیستان به افکار عمومی جهانی است.

در روزگاری که سیستان کهن با رنج و تشنگی روزگار می‌گذراند، طرح رزاق چون سرابی فریبنده، وعده‌ی آبادانی سر داد. این طرح که از دل فروش سوخت مازاد جایگاه‌ها برخاست، گنجینه‌ای عظیم پدید آورد تا مرهمی باشد بر زخم‌های دیرینه‌ی این خطه از ایران زمین، اما افسوس که قصه‌ی "رزاق" به روایتی تلخ بدل گشت.

ماجرای طرح رزاق یا فروش سوخت مازاد بر نیاز جایگاه ها یا هر اسمی دیگری که بر آن گذاشته اند، تکرار قصه های تلخ گذشته است. بودجه ها و برنامه هایی که برای سیستان تعریف می شود، اما کمکی به تسهیل زندگی و رفاه ساکنانش نکرده و به رنجی بزرگتر بدل می شود.

جمعی از اهالی سیستان برای فعال شدن طرح رزاق و واریز سود مستقیم طرح مذکور به حساب مردم سیستان در مصلی المهدی شهرستان زابل تجمع کردند و طومار امضا کردند.

قاچاق سوخت و جذابیت‌های درآمدی آن در سیستان و بلوچستان همچون نمکی بر روی زخم بیکاری این منطقه پاشیده و سبب افزایش نرخ بیکاری به عنوان یکی از مهمترین شاخص‌های کلان اقتصادی این منطقه می‌شود، بطوریکه داده‌های منتشره اشتغال و بیکاری تابستان ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران نشان می‌دهد بیشترین نرخ بیکاری با ۱۴ درصد متعلق به این استان است.

یک فعال سیاسی گفت: با توجه به اهمیت نقش مدیریت عالی در پیشرفت و توسعه ی استان، مدیر غیربومی ملاحظاتی دارد که باید مورد توجه باشد. وقتی مدیر غیربومی به استان می آید از استان شناخت ندارد و تا بخواهد بر اوضاع مسلط شود بخشی از فرصت مدیریتی وی سپری شده و چه بسا در این دوران تصمیماتی بگیرد، اقداماتی بکند و رفتارهایی داشته باشد که بقیه ی دوران مدیریت وی را هم تحت تأثیر قرار دهد که نمونه های متعدد در این زمینه داریم.

راه‌ها بسته‌ است، آب آشامیدنی پیدا نمی‌شود، خوراکی مغازه‌ها تمام شده، شش روستا برق ندارند. در روستای تلنگ، کپسول گاز پیدا نمی‌شود و مردم با هیزم آشپزی می‌کنند. اما همان هم روشن نمی‌شود. مردم فقیرند، خانه‌های‌شان خشت و گلی است و سیل، وضعیت‌شان را وخیم‌تر کرده.

نزدیک به نیم قرن است که دو کشور همسایه(جمهوری ایران و جمهوری اسلامی پاکستان) میزبان میلیون ها مهاجر افغانستان اند که از ترس جنگ و ناامنی. بازداشت، شکنجه و قتل آنجا پناه گزین شده اند.

مناطق آزاد در ایران عمر کوتاهی دارند و در برنامه اول توسعه با سه منطقه کیش، قشم و چابهار وارد فضای اقتصادی کشور شدند. در اواسط دهه هشتاد مناطق آزاد اروند، انزلی و ارس و اوایل دهه نود ماکو تصویب و شروع به کار کرد. از سال ۱۳۷۲ تا ۱۴۰۰ تاکنون ۱۶ منطقه آزاد تجاری و صنعتی و ۸۱ منطقه ویژه اقتصادی در کشور مصوب شده اند.

آخرالزمان کجاست؟ آخر الزمان برای مردم هر فرهنگ و جغرافیا، نسبت به دیگری تفاوت دارد. در فیلم اینک آخرالزمان اثر جاودانه فرانسیس فورد کاپولا، آخرالزمان در سرزمینی به نام ویتنام به تصویر کشیده می شود. در جنگل هایی به آتش کشیده شده، سربازانی دور از وطن و غرق در خشونت، در مکانی سرشار از معما و پیچیدگی که ذات انسان ها را به چالش می کشاند تا جایی که دچار یاس فلسفی شده و به جنگ با جبهه ی خود برمی خیزند و در تاریکی های ذهن خود، راه گم می کنند.