این کیفرخواست علیه چه کسی است؟
اگر وضعیت سلامت استان سیستان و بلوچستان تا این اندازه بحرانی است، اگر هنوز مردم برای دارو، پزشک، تخت بیمارستانی و خدمات درمانی دغدغه دارند، اگر پروژههای درمانی به دلیل کمبود اعتبار متوقف یا کند شدهاند، آیا افکار عمومی حق ندارد بپرسد سهم کسانی که سالها در جایگاه قانونگذاری و نظارت بودهاند، در این وضعیت چیست؟
در بخشی از مصاحبه، راهکار کمبود پزشک، تربیت نیروهای بومی عنوان میشود؛ راهکاری که بسیاری از کارشناسان نیز بر اهمیت آن تأکید دارند. اما همین موضوع این پرسش را ایجاد میکند که اگر این راهکار از سالها قبل شناخته شده بود، چرا استان هنوز با همین کمبود مزمن دستوپنجه نرم میکند؟
شاید عجیبترین بخش مصاحبه، جمله پایانی آن باشد؛ جایی که رئیس کمیسیون بهداشت میگوید: «تا زمانی که شایستهسالاری جایگزین نگاههای سیاسی نشود و ثبات مدیریتی شکل نگیرد، بسیاری از مشکلات کشور پابرجا خواهد ماند.»
این جمله درست است؛ اما پرسش اینجاست که طی سالهای طولانی حضور در یکی از اثرگذارترین جایگاههای حوزه سلامت کشور، چه اقداماتی برای تحقق همین شایستهسالاری انجام شده و چرا نتیجه آن هنوز برای مردم ملموس نیست؟
مصاحبه اخیر دکتر شهریاری، بیش از آنکه نقد امروز باشد، این واقعیت را یادآوری میکند که بسیاری از مشکلات مطرحشده، ریشهای و انباشته هستند و مردم انتظار دارند علاوه بر بیان مسئله، درباره سهم عملکرد نهادهای تصمیمگیر و مسئولان باسابقه نیز پاسخ روشنی بشنوند.
شاید به همین دلیل است که این گفتوگو، ناخواسته به یک «گل به خودی» تبدیل شد؛ زیرا هر جمله آن، پرسشی را متوجه کارنامه مدیریتی و تقنینی گوینده میکند.
مردم سیستان و بلوچستان امروز بیش از هر چیز، یک مطالبه روشن دارند؛ نه تکرار مشکلات، بلکه پاسخ به این سؤال که حاصل سالها حضور در عالیترین سطوح تصمیمگیری حوزه سلامت، برای زندگی روزمره آنان چه بوده است.
محمدصادق نوری
روزنامه نگار








