آیا نباید به تغییر الگوی کشت متناسب با میزان آب استان و هوای آن اندیشید و علاوه بر آن به بازار محصولات جدید فکر کرد؟ وضعیت دامپروری استان به کجا خواهد رسید؟ در حال حاضر گوشت سفید استان از مرغداری استان های همسایه تامین می شود. چطور آنها می توانند مرغ، بوقلمون و بلدرچین تولید و بازار سیستان و بلوچستان را صاحب شوند اما مرغداران این استان خیلی زود ورشکست می شوند؟ آنها چه تمهیداتی برای بقا اندیشیده اند که این استان از آن ناتوان بوده است. در دولت هشتم و دولت دهم کسانی با دریافت تسهیلات به پرورش طیور روی آوردند ولی نتوانستند با رقبای خود از جمله کاکل زری در استان رقابت کنند و ورشکسته شدند. آیا زمان آن نرسیده تا به آسیب شناسی شکست های گذشته بپردازیم و با توسل به همان تجربه ها، راه نیمه رفته را تا به انتها برویم؟ بی تردید همیشه فرصت بوده تا با تدبیر و اندیشه صرفا مصرف کننده نباشیم و حداقل در برخی موارد به خود اکتفایی برسیم اما معضل مدیریت همواره بزرگترین مانع بوده است. به کارگیری مدیرانی که بدون برنامه، چشم انداز و بدون پشتوانه علم مدیریت از این کرسی به آن کرسی منتقل می شوند. استفاده از مدیرانی که بارها امتحان پس داده اند و هر بار نمره قبولی نگرفته اند عامل عقب ماندگی تمام این سال ها هستند. اگر جانب انصاف را رعایت کنیم این استان به اندازه بودجه ای که در اختیار آن قرار گرفته توسعه نیافته و پروژه های نیمه کاره آبی در شمال و جنوب استان مبین آنست. حداقل اکنون که یک استاندار آگاه به مسائل اقتصادی بر مسند قدرت نشسته چرا نباید طلسم عقب ماندگی ها بشکند و این استان هم روی توسعه را ببیند. زمان آن رسیده تا از حرف زدن و شعارهای زیبا بگذریم و به برنامه هایی که قابلیت اجرایی دارند تمرکز کنیم. اگر کارگروه هایی با هدف توسعه استان تشکیل شود و در جلسات آن نظریه پردازان هم حضور داشته باشند این هم اندیشی خالی از لطف نخواهد بود.
مطالب مرتبط:
استاندار: توسعه سیستان و بلوچستان در گرو حضور بخش خصوصی
نامه سرگشاده سلطانعلی عابدی به استاندار سیستان و بلوچستان
توسعه ای که سفره مردم را احیا نکند توسعه مفیدی نیست
اقتصاد سیستان و بلوچستان نیاز به مدیر دارد نه کرسی نشین/ ضرورت تجدید نظر در سند آمایش/ تاکنون هیچ گام جدی در امر توسعه اتفاق نیفتاده است
- نویسنده : سلطانعلی عابدی
