چرا برنامه های شبکه هامون در جذب مخاطب موفق نیستند؟
چرا برنامه های شبکه هامون در جذب مخاطب موفق نیستند؟
از همان بدو تأسیس شبکه هامون به دلیل عدم جذب نویسندگان در ساختار اداری صدا و سیمای استان، برنامه تلویزیونی و به ویژه رده «ج» و «د» از محتوای جذاب و کارشناسی شده و آیتم های خلاقانه تهی بوده و صرفا در کوتاه مدت، تعداد محدودی برنامه موفق به جذب مخاطب یا اخذ نمره بالا در ارزیابی های معاونت استان ها شدند.

در دورانی که برون سپاری برنامه ها در شبکه هامون باب بود و تهیه کننده ها بر اساس رزومه کاری جذب می شدند؛ تعدادی از فیلمسازان، فیلمنامه نویسان و مستند سازان به تولید برنامه روی آوردند که ماحصل این دوره قابل اعتنا بوده و با نگاه علمی و کارشناسانه میراث گرانبهایی را به میراث گذاشتند. شاید بهترین نمونه از برنامه های ترکیبی «ج» در سال های دور، نسیم صبا باشد. برنامه ای در خصوص باورها، مثل ها، متل و قصه های رایج در سیستان و بلوچستان که برای دو سال پیاپی به عنوان بهترین برنامه ترکیبی شبکه هامون انتخاب شد.

برخی از برنامه ها هم به واسطه تسلط مجری ها به موضوعات باعث شده مورد اقبال جامعه استانی قرار گیرند، اما با تغییر مجری ها نتوانسته به اندازه قبل تاثیرگذار باشد. حسن خمری، مهدی سالار پور، رضا خوشفرمان و علیرضا کیخا از نمونه مجریان موفقی بودند که با حضور در برنامه های مختلف به محتوای برنامه ها غنا می بخشیدند.

در حال حاضر شبکه هامون در بدترین زمان خود قرار دارد. از نویسندگان صاحب نظر برای پلاتو نویسی بهره نمی برند، تهیه کنندگان دست به قلم طرد شده اند و مجریان خوش فکر رفته اند. شاید آخرین تلاش این شبکه برای جذب مخاطب برنامه دادخواه باشد که بعد از رفتن محمدجواد عمرانی به عنوان مجری و تهیه کننده اش به سراشیبی افتاد.

نکته جالب توجه اینست که در برآورد مالی، آیتم دستمزد نویسنده وجود دارد، اما تهیه کنندگان برای سود بیشتر حاضر به کارگیری آن‌ها نیستند و نتیجه اش تولید برنامه های سطحی و عاری از محتوا می‌شود. در برهه هایی زمانی برخی مدیران که از اهمیت نویسندگان در تولید آثار مطلع بودند، تهیه کنندگان را مجاب به کارگیری نویسندگان می‌کردند اما با این وجود، به دلیل دستمزدهای اندک نویسندگان قابل و آشنا به پلاتو نویسی از همکاری خودداری می کردند.

صدا و سیمای جمهوری اسلامی با مدیریت ضعیف و طرد برنامه سازان و هنرمندان توانمند در سراشیبی قرار گرفته و رقابت را به سایر رقبا می بازد. فضای استان هم متاثر از فضای پایتخت بوده و مخاطبانش رو به کاهش است و در این میان شاید حوزه خبر به دلیل انتشار اخبار روز هنوز در میان بعضی از طیف ها مخاطبانی داشته باشد.

عدم به کارگیری تهیه کنندگان قدیمی و سپردن برنامه ها به تهیه کنندگان بی اطلاع از برنامه سازی، استانداردهای برنامه سازی را تنزل داده و برنامه های گفتگو محور را در حد یک گفتگوی معمولی و عاری از محتوای غنی و جذاب پایین آورده است. در تمام دنیا برای برنامه های ترکیبی و گفتگو محور طراحی دارند تا با طرح موضوعات تازه و مردم پسند، تعداد مخاطبان خود را افزایش دهند. وقتی یک برنامه موفق به جذب مخاطب می شود که یک تهیه کننده – نویسنده یا کلا یک نویسنده خلاق با تهیه کننده همکاری داشته باشد و از یک تیم مشاوره ای قدرتمند بهره برد. جایگاه رسانه ای شبکه هامون به دلیل قطع ارتباط با تهیه کنندگان و نویسندگان خلاق و دارای ایده، دچار افت شده و استمرار این روند به قطع رابطه مردم با این رسانه منجر می‌ شود. در حال حاضر برخی پیج ها و کانال ها درون اپلیکشن های اینستاگرام یا واتساپ با یک تیم چند نفره جوان مخاطبان بیشتری نسبت به شبکه هامون دارند و مردم اتفاقات روزمره را از آن‌ها دریافت می کنند. اگر شبکه هامون رویای بازگشت به خانه ها از طریق جعبه جادویی تلویزیون را دارد، باید از پوسته ای که دور خود تنیده بیرون آمده و دست دوستی به سوی برنامه سازان با تجربه دراز کند. استفاده از بلاگرها به عنوان تهیه کننده؛ شاید کنداکتور سیما را پر کند، اما باعث آشتی مخاطبان با تلویزیون نمی شود و دیری نخواهد پایید که مراکز غیر رسمی طیف دیگری از مخاطبان تلویزیون را به سوی خود جلب خواهند کرد.