روزنامه جمهوری اسلامی اقدام به انتشار یک گزارش با عنوان “گرد و غبار امان مردم سیستان را بریده است” کرد.
در پی این گزارش استانداری سیستان و بلوچستان توضیحاتی درباره دلایل این ریزگردها را به روزنامه جمهوری ارسال کرده و به مورد حفر کانال وسط دریاچه هامون اشاره ای نکرده و دلیل ریزگردها را نبود آب و عدم دریافت حقابه دانسته است و در ادامه یک گزارش جامع از فعالیت های استانداری در باره تامین آب داده است. موضوع این یادداشت محتویات نامه استانداری به روزنامه جمهوری اسلامی نیست و نقد آنرا به فرصتی دیگر می نهیم. هدف از این یادداشت نفس ارسال گزارش است.
اگر چه مدیران ارشد و سطوح میانی در استان سیستان و بلوچستان در باب جهاد تبیین سخن گفته و در گزارش ها خود را بدان متعهد می دانند، اما در حوزه عمل پاسخگوی نشریات و افکار عمومی نبوده و در نشست های خبری به ویزه در هفته دولت به صورت گزینشی خبرنگاران را دعوت کرده و از دعوت خبرنگاران مستقل مانند دیار عیار و … خوداری می کنند.
روزنامه جمهوری اسلامی یک نشریه معتبر است و از محدود نشریات دولتی ست که به مشکلات سیستان پرداخته و در مقابله با تطهیر کنندگان طالبان مواضع شفافی داشته اند. روزنامه جمهوری اسلامی مخاطبان کشوری گسترده ای دارد، اما در حوزه سیستان عده ای محدود از فعالان رسانه پیگیرش هستند.
چرا استانداری سیستان و بلوچستان خود را موظف می داند به نوشته ای در روزنامه جمهوری اسلامی پاسخگو بداند، اما در باب پاسخگویی به مطالبات نشریات داخلی و در خصوص شخص استاندار از هر گونه پاسخگویی و گفت و گوی اختصاصی با نشریات مستقل خودداری می کند؟
نویسندگان و خبرنگاران دیار عیار بارها به موضوعات محیط زیستی، طرح های غیر کارشناسی در حوزه آبی، حفر کانال سابوری و تبعات زیست محیطی اش، ورود دام به دریاچه، عدم راهبرد درست دولت در باب طرح های انتقال اب و غیرو ورود کرده، اما نه مدیران مربوطه و نه مدیران ارشد استانی نه حاضر به ارائه گزارش شده و نه تن به گفتوگوهای اختصاصی داده و نشست های خبری هم به صورت گزینشی برخورد می کنند. ارائه گزارش به روزنامه جمهوری اسلامی بیش از آنکه پاسخگویی به افکار عمومی استان باشد، پاسخ به افکار عمومی مدیران کشوری ست، نشریات مستقل توقع دارند رفتارهای دوگانه استانداری با نشریات کشوری و استانی پایان یابد.
