اخیرا گزینه هایی به عنوان تصدی اداره کل ورزش و جوانان مطرح هستند که به قطع یقین به زودی حسرت وضع فعلی را خواهیم خورد. بزرگترین اشتباه در خصوص ورزش و جوانان در ادوار گذشته سهم خواهی ها و سهم دهی ها بوده است. مدتی سهم سیستانی بوده و مدتی سهم سهم بلوچ ها، چند دوره بلوچ بوده اند، بعد یک سیستانی و حال باز بعد یک دوره مدیریت یک سیستانی دوباره بحث سهم دهی به بلوچ ها مطرح است. تا کی باید شاهد رقابت و سهم دهی و سهم خواهی ها میان این دو قوم باشیم؟ چرا برای یکبار هم شده در پی گزینه ای شایسته نیستیم؟ چرا در پی شناسایی مدیری که توان حل اوضاع نابسامان این اداره کل را داشته باشد، بر نمی آیند؟ دم دستی ها نوید روزهای بدتر از امروز را میدهند. این اداره کل سیاسی نیست، اما به دلیل نگاه قومی در انتخاب مدیر، هم سیاسی شده و هم قومی و هم مذهبی و در این وسط خیل عظیم جوانان و ورزشکاران از خدمات و حمایت آن بی بهره مانده اند.
از سه گزینه ای که برای این اداره کل مطرح اند؛ یک نفر در گذشته مدیرکل بوده و سپردن هیات ها به سیاسیون و افراد بی ارتباط به ورزش در دوره ی وی به اوج خود رسید. وقتی از ورزش حرف میزنیم یعنی از هیات ها سخن میگوییم. وقتی هیاتها به افراد هدیه داده شود دیگر از ورزش و ورزشکار چه باقی خواهد ماند؟ یکی دیگر از گزینه ها از معاونین اداره کل ورزش و جوانان است که سال های مدیدی بر کرسی های مختلف تکیه زده و سهم زیادی در ناکارآمدی آن دارد. این فرد از اقوام نزدیک یکی از مولوی های با نفوذ مسجد مکی ست و به لطف او خود را به کرسی مدیرکلی نزدیک ساخته است. گزینه سوم هم که از دوستان جناب استاندار است و هیچ ارتباط و شناختی نسبت به دو حوزه زیر مجموعه این اداره کل ندارد و در صورت کرسی نشینی اش میبایست برای همیشه با بهبود ساختار اداری این اداره کل و ارتقای سطح ورزش در این استان خداحافظی کرد. ایده استاندار مبنی بر استفاده بومیان منطقه بر کرسی ها قابل احترام است، اما قرار نیست با کرسی نشینی بومیان ضعیف مشکلات گسترده ورزشی استان حل شود. مدیران و معاونینی که سال ها صاحب قدرت بوده اند و کاری از پیش نبرده اند باز هم پیش نخواهند برد.
