سیستان نمی داند مردمی که صدا نداشته باشند حق و حقوقی نیز ندارند و وقتی حق و حقوقی نداشته باشند نادیده گرفته می شوند، وقتی نادیده گرفته می شوند غارت خواهند شد و وقتی غارت شوند آنقدر فقیر می شوند که دیگر در معادلات فرهنگی و سیاسی و اجتماعی جایی نخواهند داشت. این بی صدایی اگر ادامه بیابد به بی اعتماد به نفسی فرهنگی و اجتماعی مبدل خواهد شد و بی اعتماد به نفسی نتیجه اش یا حذف از پهنه ی اجتماع است یا هضم در دل فرهنگ های دیگر و سیستان با آنهمه ریشه های بلند فرهنگی و تاریخی به چنین سرنوشتی دچار شده است.
بی هیچ گزافه ای سیستان یکی از توسعه نیافته ترین و فقیر ترین بخش های ایران است، اما انگار به این بی عدالتی راضی ست. گویی به این فلاکت و بدبختی عادت کرده است و سرنوشت خویش را پذیرفته است و حتی از یاد برده است که اینجا دیار عیاران است.
سیستان عیار ندارد.
پیام سیستانی
لینک کوتاه :
https://www.diyareayyar.ir/?p=7439








