قانون اساسی جمهوری اسلامی به هر جریانی که معاند نظام و خط قرمز های انقلاب اسلامی نباشد، اجازه فعالیت و بهره بردن حمایتی قانون را داده است. نگرش نقادانه به رویکردهای اجتماعی در قالب هنر و محصولات فرهنگی از نیازهای یک جامعه توسعه یافته است. تک صدایی با مدنیت و دموکراسی همخوانی ندارد و باید مواظب بود ناخواسته مدیرانی فرهنگی در استان منصوب نشوند که مبلغ یک تفکر خاص هستند و چند صدایی حاکم بر فضای فرهنگ و هنر استان را به تک صدا تبدیل کنند. متاسفانه اخیرا زمزمه هایی شنیده می شود که تفکرات حوزه هنری که بر طبق اساسنامه وظیفه مشخص و قابل احترامی دارد به سایر نهادهای هنری هم تسری یابد که در صورت تحقق، جای تامل و تجدید نظر دارد. حوزه هنری وظیفه ای مشخص دارد و انجمن های زیر نظر اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی وظیفه دیگری بر عهده دارند تا هر کدام در حوزه کاری خود به فرهنگ و هنر ایران اسلامی و استان یاری رسانند. به همان اندازه که نمی شود از آثاری چون آژانس شیشه ای و لیلی با من است گذشت نمیتوان از آثار درخشانی چون هامون و باشو غریبه کوچک چشم پوشی کرد. ادبیات پیشرویی چون بوف کور و ادبیات دفاع مقدس هر دو در همین سرزمین و بنا به اقتضایات متولد شده اند. شاید اگر بوف کور نبود قصه گویی در سایر حوزه ها هم به رشد قابل ملاحظه ای نمی رسید. همان قدر که قیصر امین پور و عبدالجبار کاکایی فرزندان فرهنگ این سرزمینند به همان میزان احمد محمود و دولت آبادی در گسترش ادبیات و فرهنگ ایرانی نقش داشته اند. این ها هر کدام یک روی سکه ای هستند که تحت لوای فرهنگ یک کشور با تاریخی کهن، تجلی یافته اند. برای تک تک هنرمندان این خطه هزینه شده و نباید تصمیمات فرهنگی به سمتی رود که عده ای احساس کنند خانه فرهنگی آنها توسط یک غریبه قرق شده و به یک خانه نشینی خودخواسته تن دهند.
سلطانعلی عابدی، فیلمساز و مدرس سینما
