عده ای به دلیل تامین منافع شخصی، اختلافات طایفه ای یا با بهره گیری از رقابت های ناسالم بین سرمایه گذاران با هدف انحصار، اوضاع را به سمت و سویی سوق می دهند تا سرمایه گذاران دیگر رغبت به سرمایه گذاری نکند. این استان اگر چه پهناور و دارای پراکندگی جمعیت است اما تجار و سرمایه داران با هم در ارتباط بوده و از سرنوشت پروژه های هم مطلع اند. ایجاد دردسر برای یک نفر می تواند چندین نفر را از سرمایه گذاری منصرف سازد.
سیستان و بلوچستان و به ویژه بلوچستان ثروت های هنگفتی در اختیار دارد. ساکنان بلوچستان از طریق تجارت کالا با پاکستان و کشورهای حاشیه خلیج فارس ثروتمند شده اند. تجار بلوچ با حضور در کشورهای حاشیه خلیج فارس و سرمایه گذاری در حوزه های مختلف و به ویژه تجارت، نقش مهمی در گردش مالی کشورهای حاشیه خلیج فارس دارند.
وجود موانع متخلف و به خصوص مانع تراشی مدیران ارشد در شهرهای جنوبی استان، به جای جذب سرمایه از آنسوی مرزها، باعث فرار سرمایه های داخلی شده و اگر روند به همین ترتیب ادامه پیدا کند باز هم سرمایه داران مسیر مهاجرت را در پیش می گیرند.
استاندار سیستان و بلوچستان به عنوان نماینده ارشد دولت در استان، یک گروه متخصص و آگاه به تجارت، اقتصاد و صنعت و با حضور یک خبرنگار مستقل به عنوان ناظر برای تایید سلامت تحقیق تعیین کند تا با بررسی پروژه های نیمه کاره، تعطیل شده و گفت و گو با سرمایه گذاران معترض، معضلات سرمایه گذاری را شناسایی کرده و درصدد رفع آن برآیند.
متاسفانه بلوچ ها به دلیل فرهنگ و روحیات خاص در هنگام مواجهه با مدیران مانع تراش، از دادن گزارش به دستگاه های ناظر خودداری می کنند. آنها برای حل موانع به مردمداری روی آورده و در صورت عدم حصول نتیجه از خیر سرمایه گذاری می گذرند. در نتیجه دستگاه های ناظر از موانع بر سر راه سرمایه گذاران بی اطلاع مانده و نمی توانند راه سرمایه گذاری در استان را تسهیل کنند.
برخی اهالی بلوچستان به دلیل همسایگی با پاکستان و امکان استفاده از دریای عمان، به تجارت گسترده در منطقه روی آورده و به ثروت های کلانی هم رسیده اند. تجارت اگر چه به واردات و صادرات کالا و چرخش مالی یاری می رساند، اما برای عده ای محدود اشتغالزایی می کند.
سوق دادن این سرمایه ها به سوی صنعت، مجتمع های تفریحی و رفاهی، کشاورزی مدرن، ساخت و ساز و … باعث می شود، برای تعداد بیشتری شغل ایجاد شده و سیستان و بلوچستان به سرعت در مسیر توسعه قرار گیرد.
مادامی که سرمایه گذار احساس کند مدیران فقط در کلام و شعار خود را علاقمند به جذب سرمایه نشان می دهد ولی در عمل به جای تسهیل امور با خواسته های نابجا، سرمایه را در بلاتکلیفی قرار می دهند به جای سرمایه گذاری بیشتر، رویای رفتن در سر می پرورانند.
