این اقدام نه تنها ادای دینی نمادین به عمری تلاش خستگیناپذیر استاد بود، بلکه نشان از ثبت و گرامیداشت گنجینههای هویت بومی این سرزمین دارد.
غلامعلی رئیس الذاکرین، معلمی بود که عرصهٔ تعلیم و تربیت را به کلاسهای درس محدود نکرد. او عاشقانه پا به عرصهٔ شاعری نهاد و با جسارتی ستودنی، برای نخستین بار، قلم را به سوی نوشتار و چاپ کتاب به گویش شیرین سیستانی گشود. این تلاش، دریچه ای نو به روی ادبیات این خطه گشود و میراثی گرانبها برای نسلهای آینده سیستان به ارمغان نهاد.
اگرچه این استاد گرانقدر آثار متعددی را از خود به یادگار گذاشته است، اما منظومهٔ “پنج ارغن” چنان بر دلهای مردم سیستان نشست که کلامش بر زبانها جاری شد و تا به امروز، تأثیر شگرف خود را حتی بر نسل نو نیز حفظ کرده است. عظمت این اثر در ادبیات سیستان به اندازهای است که آن را به حق “کلیله و دمنهٔ سیستان” نامیدهاند. پرداخت هنرمندانه و دراماتیک داستانهای این منظومه، آن را به منبعی الهامبخش برای دیگر هنرها تبدیل کرده و اقتباسهای هنری از آن، همواره با موفقیتهای چشمگیری همراه بوده است.
بیگمان شرح خدمات و دقایق حیات پربار استاد رئیس الذاکرین، مجالی فراختر و مقاله ای مفصلتر میطلبد. این نوشتار کوتاه، تنها اشاره ای است به مناسبت این اقدام نیک که با پیشنهاد خانوادهٔ محترم استاد صورت پذیرفت و با تدبیر شورای شهر زاهدان به ثمر نشست. این کار، نمادی درخشان در پاسداشت مفاخر ملی و بومی این مرز و بوم است.
باشد که این نامگذاری، نه پایان، که آغازی باشد برای شناخت هرچه بیشتر نسل جوان با گنجینههای ادبی و فرهنگی دیارشان، و راه استاد رئیس الذاکرین، چراغی فرا راه آیندگان.
