طبیعت سیستان به حدی از تشنگی رسیده که دیگر خارشتر هم در این طبیعت رویش نمی کند.
درخت گز یا کرگز تنها بازمانده ای است که خاطرات نیزار سرسبز و موسیقی گنجشهای دریایی و درجهای عاشق را به یاد دارد.
تنها سایبانی که بر سر خرگوشهای تشنه و پرندگان غمگین سایه می اندازد همین درخت است.
پرندگانی که قصد کوچ از سرزمین مادری شان را ندارند برای جفت یابی و لانه سازی پناهی جز کرگزی که سایه دارد و همسایه ندارد در این سرزمین نمی یابند.
در یکی از کوچه های زابل کرگزی درست در وسط کوچه زندگی میکند و مردم خردمند این کوچه زحمت سختی عبور و مرور را متقبل میشوند، اما هرگز حاضر نمی شوند به این شهروند پهلوان بیحرمتی کنند.
این کوچه در محلات شمال شهر زابل قرار دارد.
و درود بر دانایی و خرد مردمی که در این کوچه زندگی میکنند و درود بر همه ی سیستانیانی که چون آنها به این راست قامت سر در باد احترام میگذارند.
متاسفانه پیامی در فضای مجازی منتشر شده است که حکایت از بریدن و فروش این پاسبانان خاک سیستان دارد.
این اتفاق خاطر جامعه ی فرهنگ و هنر شهرستان زابل را مکدر کرده است
از این رو از مسئولان محترم شهرستان زابل و منطقهی سیستان می خواهیم، پیگیری این موضوع را در دستور کار جدی قرار دهند و اجازه ندهند این بازمانده ی اندک از پوشش سرسبز منطقه، سیستان را به مقصدی نامعلوم ترک کند.
ای گل فروش، گل چه فروشی به جای سیم
وز گل عزیزتر چه ستانی به سیمِ گل؟
جامعهی فرهنگ، هنر و رسانهی شهرستان زابل
