شرحی بر نوشته “فاطمه راشکی عضو شورای شهر زاهدان و عباس یعقوبی نیا معاون شهردار زاهدان از سردبیر سابق دیار عیار شاکی شدند”
شرحی بر نوشته “فاطمه راشکی عضو شورای شهر زاهدان و عباس یعقوبی نیا معاون شهردار زاهدان از سردبیر سابق دیار عیار شاکی شدند”
سوبرداشت در باب نوشته " فاطمه راشکی عضو شورای شهر زاهدان و عباس یعقوبی نیا معاون شهردار زاهدان از سردبیر سابق دیار عیار شاکی شدند" باعث شد که شرحی بر آن بنویسیم و برای رفع ابهام ها، آن را با خوانندگان خود به اشتراک بگذاریم.

در نبود احزاب فعال در زاهدان دو جریان مذهبی و قومی سفید و سبز سکان هدایت انتخابات را در دست گرفته و در چهارچوب اهداف قومی و مذهبی خود اقدام به ارائه لیست می کنند.
ششمین دوره انتخابات شورای اسلامی شهر زاهدان متاثر از این رقابت ها بود با این تفاوت که این بار برخلاف سه دوره قبل، ۹ کرسی به لیست تحت حمایت جریان مکی، یک کرسی به جریان سفید و یک کرسی به مستقل ها تعلق گرفت.
اگر چه همه این ۱۱ کرسی به جریان مکی تعلق نگرفت، اما در عملکرد شورای شهر تغییری به وجود نیامد و نماینده تحت حمایت مسجد مکی با ۱۱ رای شهردار زاهدان شد.
در این میان این سوال به وجود می آید که تفاوت فکری جریان سبز و سفید در چیست؟ و چرا باید نماینده ائتلاف سفید به گزینه جریان سبز رای دهد؟
نوشته مذکور در باب تحلیل حضور عضو شورای شهر زاهدان وابسته به جریان سفید در مسجد مکی و چگونگی انتصاب معاون عمرانی شهرداری منتشر شد که بایستی با ادبیات رسانه ای مطلوب تری به رشته تحریر در می آمد سپس به نقد و واکاوی مرز همکاری و تفاهم دو جریان مذکور می پرداخت. تحریریه دیار عیار ضمن پذیرش اینکه بایستی آن تحلیل با ادبیات رسانه ای بهتری نوشته می شد، طبق ماده۲۳ قانون مطبوعات آمادگی انتشار جوابیه افرادی که به انحا مختلف نام آن ها در آن تحلیل آمده را دارد.
برای رسیدن به تفکر حزبی لازم است نشریات و اهل اندیشه به نقد منصفانه وقایع پیرامونی دو جریان بپردازند تا با مشخص شدن مرزها میزان توقع مردم از منتخبین خود در شورای شهر مشخص شود. با توجه به ترکیب فعلی شورای شهر چگونه می‌توانند بین ۱۰ نفر و نفر یازدهم که از طریق لیست ائتلاف سفید وارد شورا شده، تمایز قائل شویم.
این دو جریان جدای تفاوت های قومی و مذهبی چه نگرشی نسبت به مدیریت شهری دارند؟ با ملاحظات رایج میان اهالی رسانه و سکوت در قبال مرزبندی ها، ناکارآمدی مدیریت شهری تداوم خواهد یافت و عقب ماندگی ها به حیات خود ادامه خواهد داد.
بی تردید با خویشتن داری و گفت و گو می توانیم دوران گذر از نگرش سنتی به انتخابات را پشت سر گذاشته و به استقبال دیدگاه های مدرن برویم.