سیستان از طرح انتقال آب از تهلاب سهمی ندارد!
سیستان از طرح انتقال آب از تهلاب سهمی ندارد!
در پی تنش های آبی سالهای گذشته در شمال استان، ادعا شد که از محل آبخوان تهلاب ۲۷ میلیون مترمکعب برای زاهدان و همین میزان برای منطقه سیستان تخصیص داده شده، اما آنچه در سفر فرمانده کل سپاه به استان در خبرگزاری ایرنا منتشر شد، گواه انتقال آب به زاهدان و میرجاوه است.

در حال حاضر لوله خط انتقال آب از تهلاب به زاهدان با قطر ۱۱۰۰ میلی متر در حال اجراست که بنا به نظر کارشناسان، ظرفیت انتقال ۱۵۰۰ لیتر در ثانیه را داراست که در یک سال ۲۷ میلیون مترمکعب و در خوشبینانه ترین حالت ۴۵ میلیون مترمکعب آب را به زاهدان منتقل می کند که باز هم کمتر از نیاز بیش از ۵۰ میلیون مترمکعبی این شهر است. بنابراین اگر آبرسانی به شمال استان مورد نظر است بایستی قطر لوله حداقل به ۱۴۰۰ میلی متر افزایش یابد، چه در آن صورت میزان انتقال آب به ۲۵۰۰ لیتر در ثانیه افزایش خواهد یافت که از این میزان، بخشی هم می تواند به شمال استان انتقال یابد.

ضرورت بازبینی این قطر لوله از آنجایی باید مورد توجه قرار گیرد که خوشبختانه با ورود حجمی از سیلاب به چاه نیمه ۳، امکان تامین آب مصرفی حدود یک سال شهرستان های حوزه سیستان فراهم شده، و فشار روانی اجرای طرح های اضطراری آب کاهش یافته است بنابراین برخی از طرح های اضطراری تامین آب سیستان (مشابه آنچه در مصاحبه اخیر مدیرعامل آب منطقه ای استان عنوان شده) را بایستی از اولویت خارج کرد و بر روی خط انتقال آب از تهلاب با قطر لوله ۱۴۰۰ میلی متر و حتی بیشتر از آن تمرکز نمود.

آبخوان های پیرامون منطقه سیستان منابع آب قابل اتکایی نیست و در کوتاه مدت آسیب پذیر است، با برداشت بی رویه آب از منابع آب زیرزمینی و زیرسطحی منطقه سیستان، منطقه در میان مدت به خاستگاه وخیم تر گرد و غبار بدل خواهد شد، اما آبخوان تهلاب منبع آبی مطمئنی است که می‌تواند آب شرب زاهدان و سیستان را تامین کند. بی تردید تامین آب شرب شهرستانهای شمال و مرکز استان از توسعه کشاورزی در آن آبخوان توسط سرمایه گذاران کلان به مراتب مهم تر است.

منابع آب زیرزمینی ذخایر استراتژیک منطقه به شمار می روند، بنابراین واگذاری اراضی دارای منابع آبی به سرمایه گذاران، آینده زیست ساکنان منطقه را با اما و اگر مواجه می کند. این اراضی جز اراضی ملی است و باید در تملک دولت باشد تا در مواقع تنش آبی امکان بهره برداری از منابع آن وجود داشته باشد.

با توجه به ظرفیت بارش های جنوب استان، خوب است سرمایه ها برای اجرای طرح های آبخیزداری و آبخوان داری به آن مناطق هدایت شود تا با تله اندازی آب، وضعیت کشاورزی و کیفیت زیست ساکنان منطقه ارتقا داده شود و از طرفی سرمایه گذاران نیز با توسعه کشاورزی منطقه، شاهد بازگشت سرمایه باشند، این مهم باعث می شود که میلیارد ها متر مکعب آب شیرین به دریا نریزد و از استحصال آب های زیرزمینی به عنوان ذخایر استراتژیک منطقه جلوگیری شود.