این دو جریان، علیرغم تفاوتهای بنیادین، در یک نقطه مشترکاند: نگرانی از گشایش در روابط دیپلماتیک. آنچه برای مردم نوید آرامش و گشایش اقتصادی به همراه دارد، برای این دو گروه، پایان بازی قدرتی است که سالها با آن خو گرفتهاند.
رژیم اسرائیل، در ورای مرزها، از تنشزدایی و کاهش فشارهای بینالمللی بر ایران هراسان است، زیرا تداوم انزوای ایران را با امنیت خود هممعنا میپندارد. در نگاه آنان، ایرانِ منزوی، ایرانی است که قدرت مانور کمتری در عرصه بینالملل دارد.
در داخل نیز، گروهی که منافع اقتصادی و سیاسی خود را در گرو تداوم شرایط تحریم میبینند، از هر گونه گفتگو و مذاکرهای که به رفع تحریمها بیانجامد، نگراناند. این گروه که سالها در سایه تحریمها، اقتصاد پنهانی را شکل دادهاند، از شفافیت و بازگشت به مناسبات عادی اقتصادی واهمه دارند.
باید به این نکته توجه داشت که صدای مردم، این بار رساتر از همیشه به گوش مسئولان رسیده است. مردمی که زیر فشارهای اقتصادی، نفسهای به شماره افتاده را تحمل میکنند و کرامت انسانی خود را در پیچ و خم معیشت روزانه میجویند.
سرانجام، این فریاد خاموش مردم بود که تصمیمگیران را به سوی مذاکره رهنمون ساخت. باید خرسند بود که عقلانیت سیاسی بر احساسات تندروانه پیشی گرفته و مصلحت عمومی بر منفعتطلبی گروهی ترجیح داده شده است.
در این میان، باید هوشیار بود که مخالفان داخلی و خارجی مذاکره، هر یک به شیوه خود، تلاش خواهند کرد تا این مسیر را ناهموار سازند. اما بیتردید، آنچه در نهایت پیروز خواهد شد، خواست ملتی است که صلح و آسایش را بر تنش و محرومیت ترجیح میدهد.
مطالب مرتبط:
خطیبزاده نسبت به طراحیهای توطئهگران و بدخواهان ایران و افغانستان هشدار داد
بهترین راه برای گرفتن حق آبه، اقدام متقابل است
موضوع تکمیل و احداث بند کمال خان و سد بخش آباد را به وزارت امور خارجه اعلام کردیم | باید فضای میان ایران و افغانستان، به فضای همکاری تبدیل شود
چرا وزارت خارجه اقدام قاطع و بازدارنده ای در قبال درگیری های مرز افغانستان انجام نمیدهد؟ | شاید عده ای میخواهند منطقه را نا امن جلوه دهند تا منافعشان با طرح رزاق به خطر نیفتد | چرا وقتی افغانستان حقابه ما را نمیدهد همچنان آب تصفیه ما به سمت افغانستان جاری باشد؟
