جایگاه های سوخت در سیستان در بدترین شرایط بحران جوی، پشت مردم را خالی کرده و با خدمات ندادن زندگی را برای آنها سخت کردند. تجمع کامیون داران، تجمع مردم در مقابل فرمانداری و اعتراض مردم همیشه ساکت سیستان ( بابت این توصیف پوزش می خواهم) به معاون اول رییس جمهور حکایت از خشم و عصبانیت آنها دارد وگرنه همین اندازه هم حاضر به اعتراض نبوده اند. وقتی توزیع کنندگان سوخت توانسته اند صدای مردمی این قدر نجیب و ساکت را در آورند یعنی خیلی کم کاری کرده اند و مستوجب محکومیتی فراتر از جریمه نقدی هستند.
از این طنز و کنایه تلخ که بگذریم جایگاه داران جریمه دولتی را یک شبه با فروش آزاد سوخت تامین می کنند اما ابطال مجوز جایگاه های سوخت باعث می شود تا برای سایر جایگاه داران درس عبرت شود.
در یکسال و نیم گذشته بیشتر وقت خود را در راهروهای دادگاه ها گذرانده ام. افتخار بازداشت و همنشینی با بازداشتی ها را داشته ام و قریب سه دهه پرونده تخلف مدیران شهرداری و چند اداره دیگر را رصد کرده ام.
در این مدت شاهد بودم که هر گاه رأفت اسلامی شامل حال مدیر متخلف شده، میزان جرایم در آن نهاد افزایش یافته و هر کجا قاطعیتی بوده، جرایم در حد چشمگیری کاهش یافته است. وقتی به متخلف گفته شود این بار آخرت باشد که تخلف می کنی در واقع آغاز راه تخلفات بزرگتر است. زمان آن رسیده تا به کسانی که با عدم خدمات دهی به مردم زندگی آن ها را با مشکل مواجه می کنند اشد مجازات تعیین شود. قطعا منظورم مانند مدل چینی آن نیست که مفسدان اقتصادی را اعدام می کردند و معتادان را به دریا می ریختند اما اکتفا کردن به جریمه نقدی هم راهگشا نخواهد بود و آن ها را تشویق به تخلف بیشتر برای جبران مبلغ جریمه می کند.
سلطانعلی عابدی
